Widgetized Section

Go to Admin » Appearance » Widgets » and move Gabfire Widget: Social into that MastheadOverlay zone

شهادت‌نامه ژنرال مایکل هیدن درباره برنامه هسته‌ای ایران در مجلس نمایندگان امریکا


۱۳۹۳/۹/۲۰ - ۸:۲۲

اشتراک گذاری در بالاترین
اشتراک گذاری در خوشمزه
اشتراک گذاری در فیس بوک
اشتراک گذاری در فرندفید
اشتراک گذاری در توییتر
ایمیل کردن این مطلب


مایکل هیدن (رییس سازمان اطلاعات مرکزی امریکا در فاصله سال‌های ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۹ )*

Mhayden1

خانم رییس، از اینکه به من این فرصت اعطا شده است که در برابر کمیته ادای شهادت کنم بسیار متشکرم. از نزدیک به ۶ سال پیش که دولت را ترک کردم، در سخنرانی‌های عمومی خود همواره ایران و برنامه هسته‌ای آن را جزو ۵ مساله‌ای قرار دادم که مرا شب‌ها [از ترس] بیدار نگاه می‌دارند.

اجازه دهید این نکته را اضافه کنم که ایران مشکلی بود که وقتی من خدمت دولت را در فوریه ۲۰۰۹ ترک کردم، کمترین رضایت را نسبت به آن داشتم، و البته این مشکل از آن تاریخ تاکنون، به طور مداوم به سمت بدتر شدن تمایل پیدا کرده است.

ما اکنون درگیر مذاکرات هسته‌ای با جمهوری اسلامی هستیم. مذاکراتی که بدون شک محصول تحریم‌های شدید ایجادشده توسط دو دولت آخر است. و اکنون به باور من پرسش اصلی که در برابر ماست این است که چه نوع توافق هسته‌ای می‌تواند وضعیتی بهتر از وضعیت امروز درست کند؟

در واقع مساله حتی از این فرا‌تر است. بگذارید این‌گونه بگوییم که چه نوع توافق هسته‌ای به ما این اطمینان را می‌دهد که زمان، قطعیت و اراده جلوگیری از تبدیل شدن ایران به یک دولت دارای سلاح هسته‌ای را در هر زمان در آینده داشته باشیم؟

البته من به این مشکل از چشم‌انداز یک افسر اطلاعاتی ورود می‌کنم، و در این مقدمه نظراتم را به این جنبه محدود خواهم کرد؛ ولی  البته از سوال‌هایی که در حوزه‌ای گسترده‌تر از طرف اعضای کمیته مطرح شوند، استقبال خواهم کرد.

اول این‌که همه باید این نکته را خوب درک کنند که ایران یک هدف امنیتی دشوار است. در دوران حضورم در سی.آی‌.ای به عنوان یکی از مدیران این سازمان، ایران دومین موضوع چالش‌برانگیز در دفتر بیضی (میز ایران) بعد از تروریسم بود. پرزیدنت بوش اغلب دو پرسش درباره ایران از من می‌پرسید. پرسش اول آشکار است: وضعیت برنامه هسته‌ای ایران چگونه است؟ دومین پرسش هم به صورت ساده این بود که برای او توضیح بدهم فرایند تصمیم‌گیری در سیستم جمهوری اسلامی چگونه است؟ من همیشه پرسش نخست را ترجیح می‌دادم. چون فرایند تصمیم‌گیری در ایران به صورتی باورنکردنی مات و غیرقابل تشخیص است و ما نباید در این توهم به سر ببریم که انگار می‌توانیم به صورتی دقیق، انگیزه و برنامه‌های آینده مراکز کنترل قدرت در تهران را تعریف کنیم. مراکز مختلف قدرتی که خود در حال رقابت با یکدیگر نیز هستند. همین ابهام در شناسایی دقیق فرایند تصمیم‌گیری در ایران است که اعتماد به نفس مرا برای هرگونه کمک به میانه‌رو‌ها در تهران متزلزل می‌کند.

دوم اینکه اطلاعات ما درباره برنامه هسته‌ای ایران کامل نیست. به همین دلیل من بر این باورم که باید یک عنصر مهم از هرگونه توافق هسته‌ای بین ما و ایران، شفافیت به مراتب بیشتر در مورد تلاش‌های هسته‌ای ایران در گذشته باشد. این خیلی مایوس‌کننده است که آژانس بین‌المللی انرژی اتمی اجازه دسترسی به اطلاعات یا تاسیسات هسته‌ای ایران را نداشته است. اطلاعات و تاسیساتی که آژانس برای ارزیابی تعهد ایران به موافقت‌نامه‌های گذشته به آن‌ها نیاز دارد.

در واقع، اگر هدف از این مذاکرات دور کردن هرچه بیشتر ایران از توانایی دسترسی به سلاح هسته‌ای است، ما نیاز به یک حساب‌رسی کامل از کارهایی داریم که آن‌ها تا به امروز انجام داده‌اند. تصویر امنیتی ایجادشده توسط امریکاییان ناسازگار با ادعاهای ایرانیان است. اما با این حال همه‏‌ی متحدان ما به این نکته اذعان دارند که ما هنوز تصویر کاملی از تلاش‌های هسته‌ای ایرانیان و کارهایی که تا به امروز انجام داده‌اند، نداریم.

سوم اینکه حتی با این اطلاعات اندک، ارزیابی حداقلی من این است که ایرانیان به سختی تلاش می‌کنند تا گزینه دسترسی‌شان به سلاح هسته‌ای را برای خود حفظ کنند. وگرنه هیچ توضیح منطقی دیگری برای این همه تلاش ایرانیان وجود ندارد. تلاشی که وقت، انرژی و تجارت ایرانیان را دست‌خوش هزینه‌های بسیار می‌کند و نیز به پرستیژ ملی‌ که ایران مایل به ساختن آن بوده است، ضربه می‌زند.

من در حالی به این نکته اشاره می‌کنم که کاملا از ارزیابی سازمان‌های اطلاعاتی‌مان در سال ۲۰۰۷ درباره برنامه هسته‌ای ایران آگاهم. بر اساس آن ارزیابی، ایران در  آن تاریخ حداقل بخشی از برنامه توسعه سلاح هسته‌ای را متوقف کرده بود. اما باید این را اضافه کنم که آن ارزیابی بر اساس عدم دسترسی به شواهد بنا شده بود نه عدم وجود شواهد. به عبارت دیگر، درست است که ما اطلاعات خوبی داشتیم که جنبه‌های خاصی از برنامه هسته‌ای ایران متوقف شده بود، اما به هر ترتیب، قضاوت من آن است که آن توقف، بیشتر یک حرکت تاکتیکی بود تا یک تصمیم استراتژیک و دیگر جنبه‌های این برنامه با انرژی زیادی ادامه پیدا کرد. روشن است که در اینجا به تلاش ایران برای ایجاد مواد شکاف‌پذیر و کوشش این کشور برای توسعه‌ی نیروی موشک‌های بالستیک اشاره دارم.

نکته چهارم. ایران بیش از همیشه به سلاح هسته‌ای نزدیک است. محور اصلی مذاکرات از دیدگاه ما باید تاکید بر به عقب برگرداندن برنامه هسته‌ای ایران باشد نه ثابت نگاه داشتن آن در وضعیت کنونی. این بدان معنا است که یک سری فعالیت‌ها، ذخیره‌ها و تاسیسات خاص مربوط به این برنامه باید برچیده و تخریب شوند. با شواهد موجود، ایرانیان تا کنون تمایلی به صادق بودن در این زمینه بسیار مهم نشان نداده‌اند. من نسبت به «راه حل‌های خلاقانه»‌ای که برای پیشبرد مذاکرات -به جای برچیدن واقعی ابزار‌ها، امکانات و ذخایر- پیشنهاد می‌شوند، بسیار محتاط خواهم بود و آن‌ها را مفید به فایده ارزیابی نمی‌کنم.

ایرانی که در آستانه توانایی دستیابی به سلاح هسته‌ای باشد به اندازه ایرانی که سلاح هسته‌ای‌اش را تست کرده باشد، برای ثبات منطقه خطرناک است. همسایگان سنی ایران نیز برداشت‌های خاص خود از این مساله را خواهند داشت و بر اساس آن‌ها هم عمل خواهند کرد، و من باور دارم کمیته می‌فهمد که این رقابت هسته‌ای چه اندازه برای منطقه و برای ما مضر و خطرناک خواهد بود.

نکته پنجمی که باید به آن اشاره کنم مربوط به راستی‌آزمایی است. من در اواخر دولت بوش، زمانی که ما در حال مذاکره با کره شمالی بودیم، با این پرسش درگیر بودم. در آن زمان من بر راستی‌آزمایی سخت‌گیرانه به عنوان یک ضرورت برای هر توافقی تاکید داشتم زیرا نمی‌خواستم تضمین کنم که سیستم امنیتی امریکا می‌تواند هرگونه توافق مربوط به این مساله را به تنهایی تایید کند. اجازه بدهید وضعیت امروز را در برابر این سوال مورد بازخوانی قرار دهیم. در نبود یک روش بازرسی سختگیرانه -که بتواند در کمترین زمان و با آزادی کامل از سایت‌های هسته‌ای ایران بازدید کند- سیستم امنیتی امریکا نیز نمی‌تواند درباره تحولات هسته‌ای ایران، هشدار‌های کافی ارائه دهد.

می‌دانم که جنبه‌های فراوان دیگری از این مساله وجود دارند که کمیته مشتاق است درباره آن‌ها بداند. من مشتاقانه منتظر این بحث مهم هستم.

—————————————-

* این شهادت‌نامه روز ۲۰ نوامبر (۲۹ آبان) در کمیته فرعی خاورمیانه و شمال افریقا در کمیته روابط خارجی مجلس نمایندگان امریکا ارائه شد.

ترجمه: علی‌رضا کیانی

One Response to شهادت‌نامه ژنرال مایکل هیدن درباره برنامه هسته‌ای ایران در مجلس نمایندگان امریکا

  1. مصطفی Reply

    ۱۳۹۳ آذر ۲۱ at ۴:۲۸ بعد از ظهر

    دفتر بیضی دفتر رییس جمهور است نه میز ایران. ایران قاعدتا نمیتواند دومین موضوع مهم میز ایران باشد!

Leave a Reply to مصطفی Cancel reply