Widgetized Section

Go to Admin » Appearance » Widgets » and move Gabfire Widget: Social into that MastheadOverlay zone

کلید آینده‌ای بهتر در دست ما فلسطینیان است


۱۳۹۳/۱۲/۱ - ۱۴:۵۵

اشتراک گذاری در بالاترین
اشتراک گذاری در خوشمزه
اشتراک گذاری در فیس بوک
اشتراک گذاری در فرندفید
اشتراک گذاری در توییتر
ایمیل کردن این مطلب


نویسنده: باسم عید

ترجمه: اشکان صفایی

Bassam-Eid

من یک فلسطینی سرافراز هستم که در یک اردوگاه پناهندگان رشد کردم و خانواده‌‌ای بزرگ برای خود ساختم. من خواهان صلح و شکوفایی مردم خود هستم. من می‌خواهم که نقطه پایانی بر خرابی و نکبت گذاشته شود.

پس از ۶۶ سالِ سرشار از اشتباه و فرصت‌سوزی، هم‌اکنون زمان آن رسیده که ما، فلسطینیان، شرایط صلح را فراهم آورده و برای آینده‌ای بهتر تلاش کنیم. حال زمان آن است که ما از گول زدن خود در این زمینه که می‌توانیم اسرائیل را نابود کنیمیا یهودیان را به دریا بریزیم، دست برداریم. دیگر زمان آن رسیده که ما گوش دادن به مسلمانان رادیکال و حکومت‌های عربی که ما را بازیچه جنگ بیهوده، ویرانگر و غیراخلاقی خود کرده‌اند، متوقف کنیم.

شرایط غم‌انگیز ما

بگذارید واقع‌بین باشیم؛ ما فلسطینیان شرایط چندان خوبی نداریم.

در غزه، مدارس ما توسط مسلمانان بنیادگرایی اداره می‌شوند که کودکان را مغزشویی می‌کنند، و حماس نیز از غیرنظامیان ما به عنوان سپر انسانی در جنگی محتوم به شکست با اسرائیل استفاده می‌کند. حماس با توسل به خشونت، بر سر قدرت مانده است و هرآنچه در توان دارد به کار می‌گیرد تا اطمینان حاصل کند که پول (کمک‌های بین‌المللی) به جای آنکه برای بهبود زندگی فلسطینیان به کار گرفته شود، صرف زرادخانه آن سازمان می‌شود. پرزیدنت محمود عباس نیز، در همان حال که همواره هرگونه یورش اسرائیل به حماس را به سرعت محکوم می‌کند، خود کاملاً فاقد توانایی لازم برای متوقف کردن اقدامات تحریک‍‌آمیز حماس علیه اسرائیل است.

در کرانه باختری رود اردن نیز، در حالی که محمود عباس نتوانسته است جلوی ادامه ساخت و سازها در شهرک‌های اسرائیلی نشین را بگیرد، شرکت‌های اسرائیلی بهترین موقعیت‌های شغلی را (برای فلسطینیان) ارائه می‌دهند، و فعالان بی.دی.اس (گروهی از فعالان ضداسرائیلی که خواهان تحریم همه‌جانبه اسرائیل، از تحریم تجاری تا تحریم دانشگاهی، علمی و فرهنگی این کشور هستند. مترجم) نهایت تلاش خود را می‌کنند که این مشاغل را نیز از ما فلسطینیان بگیرند (با تحریم و به تعطیلی کشاندن شرکت‌های اسرائیلی. مترجم). محمود عباس رهبر یک حکومت دیکتاتوری فاسد است که کمک‌های بین‌المللی را بیش از آنکه برای توسعه اقتصاد فلسطین به کار گیرد، آنها را در جهت تحکیم حکومت خود هزینه می‌کند.

در شرق اورشلیم، عدم اطمینان به تشکیلات خودگردان فلسطینی به حدی گسترده است که اکثریت فلسطینیان ترجیح می‌دهند در سایه حکومت اسرائیل زندگی کنند، و این در حالی است که به نظر می‌رسد هنوز برخی از ما پتانسیل این را نداریم که با یهودیان در صلح زندگی کنیم.

واقعیاتی درباره اسرائیل

برخلاف آنچه ما با خود می‌اندیشیم، اسرائیل ماندنی است (نابود نمی‌شود). مهم‌تر از آن، این کشور حق دارد که برپا باشد. اسرائیل کشور یهودیان است، اما در همین حال، کشور اعراب شهروند اسرائیل است که از همه اعراب ساکن کشورهای عرب بهتر زندگی می‌کنند. ما باید این واقعیت‌ها را بپذیریم و به جلو حرکت کنیم. یهودی‌ستیزی که حماس، فتح و فعالان بی.دی.اس مبلغ آن هستند، پاسخگوی نیاز ما فلسطینیان نیست.

راه حل درست آن است که ما با صلح و دموکراسی در کنار اسرائیل زندگی کنیم. ما موقعیت‌های بسیاری را برای رسیدن به این راه حل از دست داده‌ایم؛ ما این موقعیت را در سال ۱۹۴۷ و زمانی از دست دادیم که رژیم‌های عرب ما را ترغیب کردند که تقسیم‌بندی ارائه‌شده از سوی سازمان ملل متحد را رد کنیم (بر اساس آن تقسیم‌بندی، سرزمین مقدسبه سه بخش تقسیم می‌شد: دو بخش مساوی برای یهودیان و اعراب می‌بود و اورشلیم نیز تحت قیمومیت بین‌المللی قرار می‌گرفت. مترجم)؛ ما این موقعیت را بین سال‌های ۱۹۴۸ تا ۱۹۶۷ که از تشکیل یک کشور فلسطینی در کنار اسرائیل سر باز زدیم، از دست دادیم؛ و ما پس از آن نیز هر بار که پیشنهادهای ارائه شده بر اساس دو کشور برای دو ملت را رد کردیم، این موقعیت را از دست دادیم.

در همین حال، ما می‌دانیم که اسرائیلی‌ها طالب زندگی در صلح هستند و اکثریت مطلق جمعیت اسرائیل، مهربان و همسایگانی خوب هستند. ما می‌دانیم که خشونت از سوی فلسطینی‌ها موجب می‌گردد که مردم اسرائیل هم امید خود به صلح را از دست بدهند و دولت‌هایی راست‌گراتر را برگزینند. ما می‌دانیم که مصر به آن دلیل که قبول کرد موجودیت اسرائیل را بپذیرد و به خشونت علیه این کشور پایان دهد، توانست به یک پیمان صلح بسیار مطلوب با اسرائیل دست یابد. ما می‌دانیم که رهیافت نرم در برابر اسرائیل جواب می‌دهد، اما همچنان به خشونت و لفاظی‌های افراطی علیه این کشور ادامه می‌دهیم.

اسرائیل هرگز ورود گسترده فلسطینیان به خاک خود را، که موجب تغییر هویت یهودی این کشور می‌شود، نخواهد پذیرفت. این بدان معنا است که پافشاری بر حق بازگشتمیلیون‌ها پناهنده به اسرائیل، تنها یک توهم صرف است. علاوه بر این، روستاهایی که ما به پناهندگان فلسطینی وعده می‌دهیم که روزی دوباره به آنها باز خواهند گشت، دیگر وجود خارجی ندارند. ما تنها خود را فریب می‌دهیم.

رهیافتی نوین

به منظور رسیدن به صلح با اسرائیل، ما باید روش خود را تغییر دهیم. ما باید بپذیریم که موضوع حق بازگشت، از طریق پرداخت غرامت به پناهندگان فلسطینی حل خواهد شد؛ موضوعی که به آنها اجازه خواهد داد که پایه‌های یک زندگی جدید را در کشورهای عرب و یا کشور مستقل فلسطین بنا کنند. ما باید بپذیریم که امنیت اسرائیل یک نکته کلیدی در هرگونه راه حلی است. ما باید بپذیریم که شرق اورشلیم ممکن است اجباراً بخشی از اسرائیل باقی بماند.

معهذا، مهم‌ترین تغییری که باید در نحوه عملکرد ما ایجاد شود، لزوم تشکیل یک حکومت منتخبِ دموکراتیک و سکولار است که پاسخگوی نیازهای مردم ما باشد؛ و برای رسیدن به این منظور، ما به یاری جامعه جهانی نیاز داریم. همانطور که پیش از این نیز در ماه اوت سال ۲۰۰۸ (در مقاله‌ای در وال‌استریت جورنال) به همراه ناتان شارانسکی، از مخالفان حکومت کمونیستی شوروی سابق و نویسنده کتاب پرونده‌ای برای دموکراسی، نوشته بودم، بدون دموکراسی صلحی نیز در کار نخواهد بود. تا زمانی که به اصطلاح رهبر فلسطینیان قادر است که کمک‌های بین‌المللی را در جهت تحکیم شبکه دوستان فاسد خود به کار بندد، فلسطینیان نیز به او اعتماد نخواهند کرد و در پی جایگزین خواهند بود؛ جایگزینی که مع‌الأسف حماس است.

همانگونه که من به همراه شارانسکی در سال ۲۰۰۸ نوشته بودیم، این استدلال اسرائیل و جامعه جهانی که تقویت یک رهبر فاسدِ غیرمنتخب، تضمین کننده این موضوع است که او می‌تواند با حماس مبارزه کند و صلح نهایی با اسرائیل را پیش ببرد، عملی نیست. تقریباً هفت سال پس از نوشتن آن مقاله، حال این موضوع حتی روشن‌تر است که این راهکار راه به جایی نخواهد بود. پرزیدنت عباس هیچ اعتباری میان فلسطینیان ندارد، و حتی اگر خواهان پیمان صلح نیز باشد (که آن نیز محل شک است)، متقاعد کردن فلسطینیان به چنین پیمانی از توان او خارج است.

آنچه ما فلسطینیان به آن نیازمندیم، یک جامعه مدنی قدرتمند و نهادهای دموکراتیک قوی است؛ در عین حال باید نقطه پایانی بر تضیع حقوق انسانی فلسطینیان، از جمله توسط خود فلسطینیان و دیگر اعراب، گذاشته شود. یاری‌رسانان خوش نیت بین‌المللی نیز باید اطمینان حاصل کنند که کمک‌های مالی آنان در راستای رسیدن به این هدف هزینه می‌شود؛ و نه در جهت تقویت حماس یا فتح. شکی نیست که برای رسیدن به این اهداف کار بسیاری باید انجام شود؛ اما حداقل ما باید روند جاری را که موجب لغزش بیشتر جامعه فلسطینی در چاله حکومت‌های فاسد و خشن چه در نوار غزه و چه در کرانه باختری رود اردن می‌شود، معکوس کنیم. از قضا، این تنها در شرق اورشلیم و زیر سلطه اسرائیل است که اکثر فلسطینیان احساس می‌کنند که به حد کافی توسط سیاستمداران خود نمایندگی می‌شوند.

امیدی به آینده

علیرغم وضع نامساعد کنونی، من باور دارم که اگر ما آنچه را برای رسیدن به صلح ضروری است انجام دهیم، آینده‌ای درخشان در انتظار ما خواهد بود. ما می‌توانیم یک حکومت دموکراتیک و سکولار داشته باشیم که در جهت منافع ما عمل کند. ما می‌توانیم در کنار اسرائیل و یهودیان در صلح و دوستی زندگی کنیم، و همچنین می‌توانیم از دستآوردهای اقتصادی اسرائیل و ارزش‌های دموکراتیک آن بهره‌مند گردیم. اینکه یک دشمن قدیمی را به یک دوست مبدل کنیم، در ید قدرت ما است. ما انتخابی پیش رو داریم و می‌توانیم از این انتخاب در جهت پیشبرد مردم خویش به سوی آینده‌ای بهتر استفاده کنیم.

توضیح مترجم: “باسم عید”، بنیان‌گذار و مدیر پیشین گروه ناظران حقوق انسانی فلسطینیانمستقر در اورشلیم است. این گروه که از سال ۱۹۹۶ فعال است، در زمینه ثبت موارد نقض حقوق انسانی فلسطینیان توسط دولت اسرائیل، تشکیلات خودگردان فلسطینی (در کرانه باختری رود اردن) و دولت حماس (در نوار غزه) فعالیت می‌کند. باسم عید همچنین از فعالان صلح و مخالف سرسخت عملیات تروریستی علیه اسرائیل است. وی در سال‌های اخیر چندین مقاله در زمینه راهکارهای رسیدن به صلح میان فلسطینیان و اسرائیل منتشر کرده است. این مقاله، ترجمه جدیدترین نوشته این فعال فلسطینی است که در وب‌سایت تایمز آو ایزرائلمنتشر شده است.

نظر شما - لطفا از گذاشتن نظر به صورت فینگلیش خودداری کنید